Bizim Silivri Gazetesi

Festival bittikten sonra doğal olarak halk ve yerel basın festivalle ilgili muhasebesini yapacaktır. Bunda yadırganacak pek bir şey de yoktur. Ve yine doğal olarak, bu muhasebenin, belediyeciliği bilmeyen ve de asla öğrenemeyecek olan Özcan Işıklar’ın hoşuna gitmeyeceği de açıktır. Festival diye bu ilçenin halkına “kakalanan şey” üç güne sığdırılan, üç perdelik bir trajedidir çünkü.

Sahildeki çay bahçeleri arasında ve artık niyeyse adeta kaybettirilen sözde resim sergileri, Kitapçılar Çarşısı (!) diye adlandırılan içler acısı alan, festival meydanında birkaç tahta perde üzerine bir tutam bez parçasıyla oturtulmaya çalışılmış tuhaf “standlar”, ADD ve Kızılay dışında katılımları için küçük parmakların bile kıpırdatılmadığı sivil toplum kuruluşları ve kitle örgütlerinin olmayışları, halkın yalnızca “şarkı dinlemek” için festival meydanına gitmesi, komik tavla şampiyonası, daha komik birtakım yarışmalar, seyyar satıcıların bayram etmesi, bu garabetler arasında Muazzez İlmiye Çığ gibi bir değerin ne acıdır ki sessiz sedasız ve kimsenin haberi bile olmadan gelip gitmesi, havai fişeklerin patlamalarıyla  belediye başkanının kapanış konuşmasını “pişti” yaptıran bir acemi…

Bütün bunları koyun bir yana, ya da bir köşesinde saklı tutun aklınızın önümüzdeki yıla kadar…Ben size başka bir şeyden söz edeceğim kısaca…

12 Eylül darbesiyle birlikte tutuklanan o dönemki Fatsa Belediye Başkanı Fikri Sönmez, kısa belediyeciliği sırasında gerçekleşen Fatsa Halk Şenliği’ni darbe mahkemesinde şöyle savunmuştu:

“Evet, Fatsa Halk Kültür Şenliği yurdumuzdaki diğer belediyelerin düzenlediği festivallerden farklı olmuştur. Fatsa'daki Şenlikte halka toplumsal içerikli filmler gösterilmiştir. Yani, araştırılmıştır. Ülkemizde sinemalarda oynayan en iyi filmler, toplumsal içerikli, insanları eğitecek, öğretecek, ileriye dönük yetiştirecek, yeni nesile hitap edecek toplumsal içerikli filimler oynatılmıştı. Burada Dallas, Şahin Tepesi gibi, kültürümüze yabancı olacak filmler gösterilmemişti. Bu şenlikte Hamsi Güzeli seçilmemişti. Bu şenlikte Fındık Güzeli de, Kiraz Güzeli de seçilmemişti. Ancak, bu şenlikte Fatsa Köylerinden gelen folklor gruplarına etkinliklerini sergileme fırsatı tanınmıştı. Fatsa'nın mahallelerinde, yoksul kesimden insanların gelip tiyatro, koro ve benzeri faaliyetlerde bulunmasına imkan sağlanmıştı. Bu şenlikte spor karşılaşmaları yapılmıştı. Voleybol, atletizm, bisiklet yarışmaları, futbol karşılaşmaları ile halkın spora eğilimi geliştirilmişti.(...) Fatsa Halk Kültür Şenliği anlattığım amaçlarla, anlattığım doğrultuda yapılmış bir kültür şenliğidir. Ve özellikle daha önce söylediğim gibi, bu şenlik açılışı, kapanışıyla TRT’den, Türkiye'nin en geniş basın kesiminden izlenmiştir. Özellikle Fatsa'yı tanıtmak için, Fatsa'da birlik, beraberlik, kardeşliğin nasıl hayata geçirildiğini, o dönemlerde ülkenin çeşitli yerlerindeki kargaşalıkların Fatsa'da olmadığını dosta da, düşmana da göstermek için, hakkımızda yürütülen propagandaları kırmak için, bizzat en büyük basın mensupları davet edilmiştir. Yazarlar, sanatçılar çağrılmıştır. Ve onlar da bu şenliği yakından izlemişlerdir. Ve bunun dışında bu şenliğe Halkevleri Genel Merkezi, Folklor Ekibiyle, Korosuyla, Tiyatrosuyla katılmıştır. Yine bu şenliğe ODTÜ, Folkloruyla, Korosuyla, Tiyatrosuyla ve çeşitli etkinlikleriyle katılmıştır. Giresun Aksu Şenliği Folklor ekibi gelmiş, şenliğimize katılmıştır. Ordu Belediyesi Tiyatrosu gelmiş, şenliğimizde gösteride bulunmuştur. Buna benzer birçok folklor ekipleri, korolar, sanatçılar, halk türküleri okuyan sanatçılar, ozanlar gelmiş, şenliğimize katılmıştır. Ayrıca, resim sergisi açılmıştır. Kitap kampanyası düzenlenmiştir. Ankara Belediyesi çocuk kitapları göndermiştir. Köydeki yoksul çocuklara bu kitaplar ulaştırılmıştır. Şenlik bu amaçla, bu biçimde yapılmıştır. (…)Onlar alışmışlardır kiraz güzeli seçmeye, fındık güzeli seçmeye. Ben belediyeyi o tür faaliyetlere alet etmedim. Ancak, halkın kendi görenek, gelenek ve kültürüne uygun bir düzeyde bu Şenliği yönettim.”

Böyle konuşmuştu “Terzi Fikri” darbeci hakim karşısında.

O’nun bu savunmasını bir kıyaslama olsun diye almadım yazıma, aklınıza böyle bir şey gelmesin sakın. Benim derdim başka.

Özcan Işıklar’ı seçim dönemi boyunca adım adım izlemiş biri olarak, en çok vurgu yaptığı ve iddiasının altını çizdiği şu festival meselesinde nasıl çuvalladığını ve de neden çuvalladığını bir örneklemeyle anlatabilmek için “Terzi Fikri” ye başvurmak zorunda kaldım. Festival öyle değil, böyle yapılır diyebilmek için.

Ama şunu da unutmayın sakın:

Fikri Sönmez ilericiydi ve arkasında Fatsa halkı vardı. Her siyasi eğilimden bütün bir Fatsa halkının bağımsız bir adaya koşmasının ardında bu yatıyor.

Ya Özcan Işıklar? Onun ardında kim var? Silivri halkı mı?

Artık hiç sanmıyorum!

Onun ardında, yıllardır Silivri’nin kaymağını yiyen rezidans burjuvazisiyle çikolata burjuvazisi var! Halk yok!

Yalan mı?

SONUNDA BUNU DA YAPTI

Ve sırf MHP seçmeninden oy alabilmek için meclis grubunda yaptığı konuşmada Mustafa Pehlivanoğlu’nun idam edilmeden önce ailesine yazdığı son mektubu okurken “ağladı” (?) (!).

Buna göre:

1) Bu tarz siyaset yapma modası ya da refleksi, Turgut Özal’ın 1987 yılında by-pass ameliyatı olduğu Houston'daki Methodist Hastanesi’nden yayınlanan ve onun sonunu hazırlayan bileşenlerden biri olan “İcraatın İçinden” programındaki ağlaması gibi artık “mazi” olmuştur. 1987’deki ağlama birçok kişiyi etkilemiştir ama Recep Tayyip’in ağlamasını kimse “yememiştir”. Bu “ağlama” samimi değildir. Tiyatral bir mizansendir.

2) Recep Tayyip açısından işler artık “ağlama” noktasına kadar gelmişse, bu görüntü, bu şahsın elinde avucunda artık pek bir şey kalmadığını da göstermiş olması bakımında önemli bir ayrıntı olarak belleklerde yerini almıştır.

3) Eğer Recep Tayyip MHP tabanının oylarına gözünü böylesine dikmişse, demek ki kendi yaptırdığı anketlerin verileri onu bu tür stratejilere itmek ya da başvurmak zorunda bırakmıştır.

4) 12 Eylül darbesi sadece Mustafa Pehlivanoğlu’nu değil, Erdal Eren’i de idam sehpasına göndermiştir. O Erdal Eren ki, hiç kimseyi öldürmediği yıllar sonra anlaşılan ve reşit olmadığı raporlarla kanıtlanmasına karşın, düzmece bir biçimde yaşı büyütülerek sehpada katledilen bir çocuktur. Recep Tayyip, neden Erdal Eren’nin de son mektubunu okumamıştır? MHP seçmeni bu kadar saf mıdır? Ya da Recep Tayyip bu seçmen prototipini bu kadar akılsız, bu kadar aptal mı zannetmektedir?

5) Daha iki gün önce, bir bakanı, yeni kurulması düşünülen “ordu”nun –sarkık bıyıklı-lardan oluşmayacağını ifade ettikten sonra Recep Tayyip’in bir başka –onların deyimiyle- “sarkık bıyıklı” için ağlaması olsa olsa komiktir.

6) Recep Tayyip’in “ağlaması” bu bakımdan bir tükenişin de başlangıcı gibi okunmalıdır. Çünkü bir siyasi parti lideri, bir seçimden önce “ağlama” gibi tiyatral mizansenlere başvuruyorsa ve de gözünü bir başka partinin oyuna dikmişse, biliniz ki bazı şeylerden umudunu kesmiştir. Özal’ın Houston’daki ağlaması ve gözyaşları içerisinde “bir şans” daha istemesi onun sonunu hazırlayan yanlış adımlardan biri değil miydi? Recep Tayyip bitmektedir.

AYNI RECEP TAYYİP

Ağladığı grup toplantısındaki o konuşmasının bir yerinde kendisini işsizliğe çözüm bulamadığı için eleştiren Kemal Kılıçdaroğlu’na cevap vermeye çalışırken açıkça “bu işin bir çözümü var da uygulamıyorsam, çok iddialı olacak ama siyasetten çekilirim” demiştir.

Bu bir itiraftır. Hem de çok acı bir itiraf.

-Ben yönettiğim bu ülkedeki en korkunç soruna bir çözüm bulamıyorum- demektir bu.

Bir başbakanın düşebileceği en kötü durum budur.

Ve işte sırf bu yüzden bile, bu durumdaki bir başbakan, bir politikacı…

Artık tükenmiş demektir ve de çekip gitmelidir. En namusluca olanı budur!

Olmamıştır çünkü… Yapamamıştır. Ve bunu da açıkça itiraf etmiştir!